Bir yolcu atı ile, geçerken bir beldeden,

Bir kuyuya rastlayıp, atından indi hemen.
 

Çaktı yere bir kazık, bağladı atı ona,

Su içti ve dinlendi, devam etti yoluna.
 

Düşündü ki; (Her yolcu, bağladıkça atını,

İhsân eder Rabbimiz, bana da sevâbını.)
 

Hakikaten çok yolcu, bu kuyuya geldiler,

Atlarını bağlayıp, hayır duâ ettiler.
 

Hâlis niyetler ile, yaptığından bu işi,

Çok duâ ve sevaplar, almış oldu o kişi.
 

Zamanla yaya biri, geldi birgün bu yere,

O kazığa takılıp ve düştü birdenbire.
 

Dedi ki: (Bu kazığın, ne işi var burada?

Çıkarıp atayım ki, düşmesin başkası da.)
 

Hâlis bir niyet ile, çıkarıp attı heman,

Gönül rahatlığıyla, yoluna oldu revân.
 

Biri çaktı kazığı, çıkardı ötekisi,

Niyetleriyle sevap kazandı her ikisi.