|
Pazartesi, 07 Nisan 2008 |
 O gün Batuta çok sevinçliydi. Çünkü bu gün onun "doğum günüydü".Babası Batuta'ya kaykay alacağına söz vermişti.. Batuta kaykayı çok severdi. Babasının akşam kaykayla gelmesini bekliyordu.
Ahh! İşte babası geliyordu. Koşarak kapıyı açtı. Onu büyük bir hayal kırıklığı bekliyordu. Babası Batuta'nın doğum gününü unutmuştu. Batuta babasının kaykay almadığını görünce çok üzüldü. Koşarak odasına gitti ve yatağına kapanarak ağlamaya başladı. Batuta kaykayı gerçekten çok seviyordu. Babası aslında unutmamıştı.Sadece Batutaya biraz şaka yapmak istemişti. Amam bu kadar üzüldüğünü görünce hemen getirdi.
Batuta:
-Canım babacığım unutmamışsın. Seni çok seviyorum, dedi. Babası:
-Unutmak mümkün mü! Kaç haftadır söylüyorsun "kaykay al"diye. Unutsaydım başımın etini yerdin, dedi. Annesi:
-Aaaaaa! Baba, oğul ne konuşuyorsunuz? Kıskanıyorum ama. Hadi yemeğe gelin sonra konuşursunuz,dedi. Batuta çok mutluydu.
Ertesi gün bütün arkadaşlarıyla kaykay kaydı. Arkadaşları onun da kaykay almasına çok sevindiler. Batuta kaykaya öyle dalmıştı ki arkadaşlarından ayrılıp ormana girdiğini bile fark etmemişti. Ormanda öyle güzel çiçekler vardı ki Batuta:
-Yarın da buraya geleyim, dedi ve hemen eve döndü. Annesi eve geç kaldığı için çok merak etmişti. Batuta annesinden ve babasından özür diledi. Ertesi gün tekrar ormana gitmek istedi. Ormanın yolunu aradı. Sonunda ağaçlı bir yer görmüştü. O tarafa doğru hızla gitti.
Ama o da ne!
Burası bir uçurumdu ve Batuta uçurumdan aşağı düşmüştü. Arkadaşları onu merak edip aramaya çıkmışlardı. Onu bulup hemen annesine götürdüler. Annesi deliye dönmüştü. Hemen Batuta'yı hasteneye götürdü. Batuta annesinden özür diledi ve bir daha asla annesinin sözünden çıkmadı.
Merhaba benim adım Kamile Nur Yılmaz.Samsunun Vezir köprü ilçesinde oturuyorum.Bu hikayeyi kendim yazdım.Ben atatürk ilköğretim okulu 5/A sınıfına gidiyorum.11 yaşındayım. |
